hide

Read Next

Cuerpos

On Intuiciones de un don nadie

Escribo sentado en un café, a medio camino entre matar el tiempo y trabajar. Vivo en Londres, soy extranjero, me dedico a la sociología que es lo mismo que decir que hago prácticamente cualquier cosa. No tengo mucho dinero, o más bien tengo el justo y necesario para vivir. Este café que bebo es, en cierto sentido, un pequeño lujo.

Siempre me ha interesado el estudio del cuerpo: social, vital, material. Ese cuerpo que se es en el día a día sin darse cuenta, que se tiene cuando te duele o sientes placer, que haces cuando "eliges" -constreñido por tu biografía, capacidades físicas y mandatos sociales- si subes la escalera o tomas el ascensor, si duermes en la cama o en el piso, si te vistes de una forma u otra.

Sigo en el café y miro los cuerpos, tan distintos a los de mi país: tras la barra un chico moreno, apresurado, de mirada dura. En la mesa al lado un oficinista blanco, alto, de traje impecable según la lógica bancaria. Y a la izquierda: dos mujeres, también blancas, con coches donde sus respectivos bebés duermen, pasan la mañana hablando con ese acento inglés que uno pensaba que era un estereotipo -para algunos bello, para otros pomposo y cercano al ridículo- hasta llegar acá y notar que los ingleses efectivamente tienen "acento inglés", que emitir ese tipo de sonidos es otra de las capacidades que pueden emerger en un cuerpo.

La repartición de los cuerpos en este pequeño espacio ya dice mucho: etnia, género, edad llevan las marcas de lo que se puede o no hacer y los lugares que se pueden o no ocupar. Injusticias alternan con posibilidades de ser. Hasta imaginarlo da risa: al banquero blanco atendiendo tras la barra, al chico moreno -como yo- cuidando los bebés de modo medio desatento mientras sorbemos café y comemos muffins halando del gimnasio y nuestras parejas, a las mujeres blancas de treinta y tantos y vestidas como si acabaran de levantarse -buzo, crocs, camisetas- entrando apresuradas a sus oficinas en un banco cerca de Moorgate.

La familia Hevia

On Mexico

25 de agosto de 2014

Eens we gisteren toegekomen waren op de luchthaven stonden alle Mexicaanse gastfamilies enthousiast op ons te wachten. Vol adrenaline waagden we ons aan het grote publiek en zochten we stuk voor stuk onze eigen familie. Ik kreeg meteen 3 boeketten bloemen in mijn handen geduwd en werd warm ontvangen met knuffels en kussen door mijn mama, papa en broer Rodrigo. Het enige probleem: mijn ouders spreken geen woord Engels. Todo en Español. Mijn broer is dus onze wandelende Google Translate haha! Sommige woorden zijn wel te begrijpen, maar Mexicanen praten zoooo rap dat je er geen bal van verstaat. Vanaf morgen gaan we overal in het huis post-it's plakken op de voorwerpen, zodat ik onthou hoe ze heten :)

We wonen hier heel mooi en kalm. Er is een zwembad (waar ik vandaag al in heb zitten plonzen) en er is ook een meid die de kleren wast, het eten kookt en kuist. Mijn familie woont hier nog maar sinds een week, ze zijn net verhuist, dus alles is hier gloednieuw. Ik ben ook met mamá y Rodrigo een kijkje gaan nemen naar het andere huis, gelegen aan de zee. Ik had een klein huisje verwacht wanneer ze zeiden dat ze een vakantiehuis hebben aan de kust, maar je kan het zeker een kleine villa noemen. Uitgerust met slaapkamers, ruime keuken, living, badkamer en een grote tuin met zwembad. Als je 200 meter verder wandelt kom je uit aan het witte strand van Mérida. Het is hier de gewoonte om rond te sjeezen met jetsk's in het blauwe water. We zijn ook een kijkje gaan nemen naar el puerto de Mérida, waar grote cruise schepen aanmeren.

Morgen heb ik mijn eerste schooldag. Ik moet niet zo lang gaan, alle uitwisselingsstudenden krijgen een rondleiding in de school. Vanaf woensdag begint het dus écht.

Wens me geluk!

Rendering New Theme...